Üç Küçük Fesleğencik



Bir zamanlar üç küçük fesleğencik varmış. Baba, anne ve bebek fesleğen yeni
yuvalarında mutlu mesut yaşarlarmış. O kadar mutlu o kadar mutlularmış ki
sevinçten çiçek bile açmışlar. Her sabah baba fesleğen işe gider, anne ve bebek
fesleğen akşama kadar babanın eve dönmesini sabırsızlıkla beklerlermiş. Bu
üç küçük fesleğenin günleri mutluluk içinde geçerken gel zaman git zaman
mutluluklarına güneş düşmüş. Anne fesleğen çok fazla güneş gördüğü için
kurumaya başlamış. Can dostları su bile anne fesleğeni canlandırmayı başaramamış.
O mutlu yuvalarına bir hüzün çökmüş. Şen kahkahaları  duyulmaz olmuş. Bu durum
tabiat ananın kulağına gitmiş. Ne yapmalı ne yapmalı derken aklına bir fikir gelmiş
ve insanoğlundan yardım istemiş. Anne fesleğeni hemen serin bir köşeye almışlar.
Fakat anne fesleğen  gitmemekte direniyormuş. Çünkü giderse ailesinden uzak
kalacakmış. Yeniden yeşermek yerine ailesinden ayrılmamayı seçmiş. Hangi
anne yavrusunun üzülmesini ister ki; tabiat ana da bu mutluluğu bozmadan
üçünün de yaşayabileceği bir yer hazırlatmış insanoğluna. Ve sıkı sıkıya tembih etmiş:
 Sevgiyi hor , öfkeyi bol kullanma... 

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !