Kitaplar mı Hisler mi

Artık daha farklı bir gözle bakıyorum dünyaya ama bir o kadar da
duygusallaştım hayata.Belki ağdalı sözler söyleyemem, belki
yazdıklarım bir kitap sayfasından dökülür gibi değil, belki süsleyemem
yaptıklarımı bir dergi kapağı gibi, ne geçerse içimden onu söylerim
düz, yalın...Noktalama işaretlerini nerde nasıl kullanmam gerektiğini
bilmem, koyarım noktaları bolca arka arkaya sanki söyleyeceklerim
varmışcasına. Ama üzüyor beni insanların ikiyüzlülüğü. İçimi acıtıyor
yalan sözleri, sahte gülücükleri.
Anneyim ya, içim gidiyor kuzucuklara. Üzülmesinler, canları acımasın
istiyorum. Her biri kendi bebeğimmiş gibi üstlerine titriyorum.
Heyecanla bakıyorum sayfalara acaba bugün ne yapmışlar diye. Duru'mun arkadaşları olsun, mutlu bebekler olsunlar diye iyi dileklerimizi sunuyoruz. Ama bebek saflığını, bir annenin çocuğuna duyduğu sevgiyi anlamıyorlar ve yok ediyorlar bütün iyi duyguları tıpkı yazdıklarımızı yok ettikleri gibi. Belki de biz fazla ciddiye aldık bu blog işini, kimse yazdıklarımız yayınlamak zorunda değil. Okur ve siler...Ama beni bu kadar çok üzen bize yakın ( acaba gerçekten yakın mı) birinin bunu yapması. Hani derler ya akrabanın ettiğini akrep etmez insana...Asrilik böyle bir şey olsa gerek.

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !